Στην ορεινή Άνω Βροντού Σερρών, ένα χωριό με μόλις 39 μόνιμους κατοίκους, η πραγματικότητα που αποτυπώνεται σήμερα είναι σκληρή και χωρίς ωραιοποιήσεις. Οι άνθρωποι που συναντά κανείς εκεί είναι κουρασμένοι, αγανακτισμένοι και βαθιά απογοητευμένοι. Για σχεδόν έναν αιώνα, η μονοκαλλιέργεια της πατάτας αποτελεί τη βασική –και ουσιαστικά μοναδική– πηγή εισοδήματός τους. Σήμερα όμως, αυτή η ίδια δραστηριότητα μοιάζει να οδηγείται σε αδιέξοδο.
Περισσότεροι από 6.000 τόνοι πατάτας παραμένουν απούλητοι, στοιβαγμένοι σε αποθήκες και χωράφια, με τον κίνδυνο καταστροφής να είναι πλέον ορατός. Πρόκειται για παραγωγή που απαιτεί μήνες σκληρής δουλειάς, υψηλό κόστος και συχνά δανεισμό. Ωστόσο, δεν καταφέρνει να φτάσει στην αγορά. Οι παραγωγοί ξεκαθαρίζουν πως το πρόβλημα δεν είναι η ποιότητα – αντίθετα, κάνουν λόγο για προϊόν υψηλής αξίας και ζήτησης στην εγχώρια αγορά.
Όπως καταγγέλλουν, η αγορά έχει πλημμυρίσει από φθηνότερες εισαγόμενες πατάτες, κυρίως από την Αίγυπτο, οι οποίες πιέζουν τις τιμές κάτω ακόμη και από το κόστος παραγωγής. Την ίδια στιγμή, επισημαίνουν την έλλειψη ουσιαστικών ελέγχων, την απουσία αποτελεσματικών μηχανισμών στήριξης και απορρόφησης της εγχώριας παραγωγής, καθώς και την ανεπαρκή προστασία του Έλληνα παραγωγού. Το αποτέλεσμα είναι η ελληνική πατάτα να μένει εκτός αγοράς και οι ίδιοι να οδηγούνται σε οικονομική ασφυξία.
Απόσπασμα της εκπομπής “Παράγωγην” που θα προβληθεί στην Κυριακή 5 Απριλίου στις 18:30 στην TV100, μίλησαν οι παραγωγοί Δημήτρης Μιχτσόγλου, Βασίλης Μιχτσόγλου, Παπαδόπουλος Βασίλης και Νίκος Χαλάτσης
«Μας διέλυσαν και υπάρχει ευθύνη», λένε χαρακτηριστικά, εκφράζοντας την οργή τους. Ιδιαίτερα ανήσυχη είναι η στάση των νεότερων αγροτών, οι οποίοι είχαν επιλέξει να παραμείνουν στον τόπο τους και να επενδύσουν στη γη των οικογενειών τους. Πλέον, δηλώνουν πως σκέφτονται σοβαρά να εγκαταλείψουν. «Δεν μπορούμε να ζήσουμε τις οικογένειές μας», τονίζουν.
Το κόστος παραγωγής έχει εκτοξευθεί στα καύσιμα, λιπάσματα, αγροτικά εφόδια και ενέργεια διαμορφώνοντας ένα δυσβάσταχτο οικονομικό περιβάλλον. Πολλοί παραγωγοί βρίσκονται ήδη χρεωμένοι από την προηγούμενη χρονιά, χωρίς περιθώρια για νέες ζημιές. Η γεωργία, που άλλοτε αποτελούσε βάση επιβίωσης και προοπτικής, σήμερα μετατρέπεται σε πηγή ανασφάλειας.
Η αίσθηση εγκατάλειψης είναι έντονη. Οι κάτοικοι δεν ζητούν προνόμια, αλλά ουσιαστική στήριξη και ίσους όρους ανταγωνισμού, ώστε να μπορέσουν να συνεχίσουν να καλλιεργούν τη γη τους και να διατηρήσουν ζωντανό τον τόπο τους.
Παράλληλα, απευθύνουν κάλεσμα και προς τους καταναλωτές να στηρίξουν την ελληνική παραγωγή, επιλέγοντας εγχώριες πατάτες. Εκφράζουν, μάλιστα, ανησυχία όχι μόνο για τις χαμηλές τιμές των εισαγόμενων προϊόντων, αλλά και για τις συνθήκες καλλιέργειάς τους.
Στην Άνω Βροντού Σερρών, η γη εξακολουθεί να παράγει. Το κρίσιμο ερώτημα, όμως, είναι αν θα υπάρξουν οι συνθήκες για να αξιοποιηθεί αυτή η παραγωγή – ή αν θα χαθεί, μαζί με την προοπτική ενός ολόκληρου χωριού.
